หลุมหลบภัยของเก้าแต้ม

 

 

...ผมนี่เป็นคนที่โชคดีจริงๆ...

 

ผมชื่อ “โชคดี” ครับ...แล้วชีวิตผมมันก็มีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้นจริงๆเหมือนชื่อที่พ่อกับแม่ตั้งให้ผมนี่แหละ....

อย่างวันนี้ก็เป็นวันที่โชคดีของผม...เนื่องจากคุณพ่อคุณแม่ของผมท่านออกไปทำงานแต่เช้าและไม่ค่อยจะกลับบ้าน ส่วนมากผมก็เลยมักจะเป็นคนทำอาหาร,ทำงานบ้านเอง...โชคดีจริงๆนะ ผมก็เลยถนัดเรื่องพวกนี้มากกว่าเด็กคนอื่นๆไง...จะว่าไปก็โชคดีจริงๆที่ผมมีพ่อแม่ที่เอาการเอางานแบบนี้...

อ๊ะ!...ไหม้ซะแล้ว...อาหารเช้าของเรา อืม...โชคดีนะเนี่ยที่ไม่ไหม้ไปทั้งบ้าน...ดีจริงๆเลยนะ...

....หือ...?...อะไรเนี่ย...ไม่เหลืออะไรในตู้เย็นแล้วเหรอ...!?

....

......อืมๆ...ก็ดีแล้วล่ะช่วงนี้รู้สึกว่าตัวชักจะหนักๆ ลดความอ้วนหน่อยก็ไม่เสียหาย

ผมเดินทางไปโรงเรียนด้วยการนั่งรถเมล์ครับ...ถึงจะมีควันพิษเยอะไปหน่อยแต่มันก็ประหยัดค่าใช้จ่ายดีนะ...ผมนั่งไปก็คิดๆไปด้วย ว่าวันนี้จะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นกับชีวิตเรากันนะ...?

 

เอี๊ยดดดด...

โครม!!!!!!!

 

...เอ๋...หือ?...อะไรป้ายหน้าไปน่ะ...โชคดีจริงๆนะ...เฉียดไปไม่กี่นิ้วเอง...ไม่งั้น.......เอาเถอะๆ...ยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่างก็แบบนี้ล่ะนะ...

ผมขยับตัวนั่งเปลี่ยนมุมมองให้เห็นชัดขึ้นอีกนิด...โอ้!...นั่นมันรถชนกันนี่นะ...ที่ป้ายหน้าเราไปเมื่อกี้ใช่ไหมน่ะ? ชนกับรถคันข้างหน้าสินะ....แหมๆ! อะไรมันจะโชคดีปานนั้น! นี่ดีนะเนี่ยที่ไม่ได้ชนรถคันที่เรานั่งอยู่น่ะ!

ว่าแต่แล้วเราจะออกเดินทางกันต่อรึยังล่ะ...หา...หือ?...ปิดถนนงั้นหรอ? อ่า...ก็นั่งรถต่อไปไม่ได้แล้วสินะ...

…

ก็ดีเหมือนกัน...ออกกำลังกายเดินไปโรงเรียนซะบ้าง สุขภาพร่างกายจะได้แงแรงไง!

...โอ้...วันนี้ช่างเป็นวันดีจริงๆเลยนะ~...

.

สุดท้ายผมก็ต้องไปเจอะกับอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยืนดักรออยู่หน้าประตูโรงเรียนคอยต้อนรับนักเรียนมาสายจนได้...แต่พอเล่าให้อาจารย์ฟังท่านก็ปล่อยให้มาเรียนได้...แหม โชคดีจริงๆเลยนะเรา...! ถึงจะไม่ได้เรียนไปสองคาบ แต่ว่าก็เป็นวิชาที่ผมไม่ชอบพอดีเลยล่ะ...โชคดีสุดๆ!

“เอ้าๆ นักเรียน จับคู่ทำงานกลุ่มกันนะ” คร๊าบๆอาจารย์.......เอาล่ะ...ตอนนี้ผมอยู่ในห้องเรียนแล้วล่ะ...หือ?...จับกลุ่มงั้นเหรอ??

ผมหันไปหาเพื่อนคนอื่นๆในห้องก็พบว่าเขาจับกลุ่มกันเสร็จสรรพพรับพร้อมเรียบร้อยโรงเรียนจีนกันไปหมดแล้ว...ดีจริงๆเลยนะ สังคมที่ทุกคนรักกันแล้วมีระเบียบแบบนี้น่ะ...........หา...เหอ?...อ...อ้าว...........เค้าจับกันครบไปแล้ว แล้วผมจะคู่กับใครล่ะนั่น...?

“อ้าว...นายโชคดีไม่มีคู่หรอ?...งั้นก็ทำคนเดียวละกันนะ” หืม?...ทำคนเดียวงั้นหรอ...อืม...ก็ดีนะ...มาคิดดูอีกที ไอ้การทำงานกลุ่มก็อาจจะทำให้ขัดใจกันทะเลาะกันได้...งานเดี่ยวก็ดี ไม่ต้องไปเกี่ยวพันกับใคร...อืม.......โชคดีอะไรอย่างนี้!

.

เผลอแป๊บๆก็ช่วงเที่ยงแล้ว...อ้าว...อาหารกลางวันวันนี้มีแต่ผักงั้นหรอ?

แหม...แต่ก็ดีออกนะ...อาหารมีประโยชน์แบบนี้สุขภาพจะได้แข็งแรงด้วย...โชคดีจริงๆ

 

โครม!!!

 

อ้าว...ยืนอยู่ดีๆก็ถูกชนเฉยเลย...อ้าว...แล้วคนที่ชนหายไปไหน?...สงสัยจะมีธุระเร่งด่วนมากเลยสินะ...น่าเห็นใจจัง...อ้าว...แล้วถาดในมือผมล่ะ?...เหอ?...ลงไปกลิ้งโคโล่ข้างล่างตั้งแต่เมื่อไหร่...?!

สุดท้ายผมก็ต้องไปต่อแถวใหม่อีกครั้ง...ถึงยังไงการรอคอยก็ทำให้เราพอใจกับผลที่ได้รับมากขึ้นนะ!

“ อ้าว...หมดแล้วล่ะพ่อหนุ่ม ข้าวกลางวันวันนี้คงต้องออกเงินซื้อเองแล้วล่ะ”

หือ?...ข้าวกลางวันของโรงเรียนหมดแล้วงั้นหรอ?..............ก็ดีเหมือนกัน ถึงผมจะเพิ่งบอกไปว่าผักดีต่อสุขภาพ แต่ก็ใช่ว่าผมจะอยากทานอาหารแบบนั้นหรอกนะ...ฮะๆๆ...

ว่าแล้วผมก็ควานหากระเป๋าตังค์ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง...

 

...อ้าว...หายไปไหนแล้วล่ะ?...

.......หรือว่า...คนที่ชนเราเมื่อกี้?...

 

อืม...เอาเถอะๆ เขาคงมีเหตุผลที่จำเป็นของเขาน่ะนะ...โชคดีนะเนี่ยที่ในนั้นใส่เงินไว้แค่ยี่สิบบาท...ว่าแต่บัตรนักเรียนล่ะ?.....อืมเอาเถอะๆ...เดี๋ยวก็หาทางออกได้เองแหละน่า...อาหารกลางวันวันนี้คงไม่ได้กินสินะ...อืมๆ...ก็ดีเหมือนกัน...เป็นการไดเอ็ทไง!...โชคดีจริงๆ!

หลังจากหมดเวลาพักกลางวันผมก็กลับมาที่ห้อง...อ้าว...แล้วพนักพิงเก้าอี้ล่ะ?...หายไปไหนแล้วนั่น...? อะนะ...ถือว่าเป็นการฝึกตนให้นั่งหลังตรงก็แล้วกัน...ฮะๆๆ!

 

อ้าว...เผลอแป้บเดียวก็หมดไปอีกสี่คาบแล้วหรอเนี่ย...?

 

“นี่...ไอ้โชค...วันนี้ข้าไม่ว่าง ฝากแกช่วยทำเวรวันนี้ให้แทนก็แล้วกัน...ตกลงใช่ม้า~…ฝากด้วยนะเว้ย~!!” อ....อ้าว...ผมยังไม่ทันได้ตอบรับ...หมอนั่นก็เดินละลิ่วลอยชาย หายหัวไปซะแล้ว...เอาน่าๆ...ก็ปกติของเด็กวัยรุ่นล่ะนะ...! มั๊ง!?

ว่าแต่ให้ผมทำเวรงั้นเรอะ?.........ก็ดีเหมือนกัน!จะได้บำเพ็ญประโยชน์ ทำความดีเป็นบุญไปด้วยภายในตัวยังไงล่ะครับ! แถมได้ฝึกงานบ้านด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยสินะ! เรานี่มันเฮงจริงๆ

 

ว่าแต่ไม่ค่อยมีคนทำเวรเลยนะ...เด็กสมัยนี้ก็เป็นซะอย่างนี้แหละน้า~

 

...หืม...อากาศมันเย็นๆแฮะ...อ้อ...ฝนตกหรอ...ดีจัง~แบบนี้ก็ไม่ต้องเปลืองค่าไฟเปิดแอร์เปิดพัดลมก็เย็นสบายสินะ โชคดีจริงๆเลย...

เอ...แต่...

เราไม่ได้เอาร่มมาจากบ้านนี่นา...?

 

.......

 

.....ดีเลย!!จะได้ถือโอกาสทำการบ้านมันซะที่โรงเรียนซะเลยย!!!! แบบว่าอยู่บ้านไม่ค่อยมีสมาธิน่ะครับ แบบนี้กลับบ้านไปก็ได้นอนเล่นสบายใจเฉิบ...โชคดีจริงๆให้ดิ้นตาย...นี่คงป็นวันดีของผมจริงๆด้วยสินะ!

ผ่านมาได้ประมาณ ๒-๓ ชั่วโมง...การบ้านเสร็จแล้วล่ะ ...แต่ฝนยังไม่หยุดตกดีแฮะ...เอาเถอะๆ  ปรอยๆแบบนี้ก็พอจะเดิยฝ่าไปได้ล่ะนะ โชคดีชะมัดที่กระเป๋าผมเป็นหนังเลยเอามากันฝนได้...จาคอบจงเจริญ!

ซ่า~!!

ง่ะ...มัวแต่เอากระเป๋ากันหัวเลยลืมกันตัว...จู่ๆก็มีน้ำสาดกระเซ็นเข้าหน้าผมเต็มๆ...โอะ...สงสัยจะเป็นรถคันเมื่อกี้สินะ...ดีนะเนี่ยที่แอ่งน้ำแถวนี้ไม่สกปรกมาก...โชคดีจริงๆเลยนะเรา...อย่างน้อยก็เย็นขึ้นเยอะ~

 

เอ๊ะ...ว่าแต่มือถือผมล่ะ...?

 

ไม่ใช่รุ่นที่กันน้ำซะด้วยแฮะ...

 

ผมคว่ามือถือของผมออกมาดู...ตายละวา...ดับไปดื้อๆเสียอย่างนั้น...แต่ว่าโชคดีจริงๆเลยที่ไม่ช็อตแล้วระเบิดน่ะนะ...ไม่งั้นผมคงได้โชกเลือกแทนที่จะโชกน้ำแน่ๆ

ควับ!

อ้าว...ตะกี้มือถือยังอยู่ในมือผมเลยนี่?แล้วนี่มันหายไปไหนแล้วล่ะเนี่ย

หันกลับไปก็เจอผู้ชายคนนึงวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ...โจรขโมยมือถืองั้นหรอ!?ซึ่งหน้าแบบนี้เลยเนี่ยนะ!?

...แต่ว่าโชคดีนะเนี่ยที่โทรศัพท์ผมพังไปแล้ว...ไม่งั้นผมคงจะเสียดายมากแน่ๆเลย

อ้าว...มัวคิดอะไรอยู่เนี่ยเรา...ต้องวิ่งตามไปสินะ...คิดได้อย่างนั้นก็เลยก้าวขาวิ่งออกตัวไป...

 

เพล้ง~~!

 

เย้ย~! เสียงอะไรดังอยู่ข้างหลังผมน่ะ? ว่าแต่รู้สึกเจ็บแปล๊บๆตรงขาด้วย...

หันกลับไปดูว่ามันคืออะไรกันแน่...ผมก็พบว่าเป็นลังน้ำอัดลมที่ตกลงมาจากตู้คอนเทนเนอร์ข้างๆ...ที่ขาเจ็บแปล๊บๆก็เพราะว่าเศษแก้วมันกระเด็นมาบาดนี่เอง...

“เฮ้!...เจ้าหนู เป็นอะไรมากไหมน่ะ!” คุณลุงบนรถคันนั้นชะโงกศีรษะลงมาดู ผมไม่เป็นไรหรอกครับ...แค่แก้วบาดนิดหน่อยไม่ระคายผิวหรอกคร๊าบ~

 

ต...แต่ว่าเมื่อกี้...

.

...โชคดีเป็นบ้า!...เฉียดไปนิดเดียวจริงๆ

 

...อะ...จะว่าไปแล้วนี่ถ้ารถไม่ออกตัววิ่งมา...เราก็จะหลบไม่พ้นจากลังน้ำอัดลมนั่นสินะ!...แบบนี้ก็แสดงว่า...การที่โดนขโมยมือถือไป...เป็นการช่วยเราจากอุบัติเหตุงั้นสินะ!

โอ้ว~~!!!คุณขโมยเป็นคนช่วยชีวิตผม...โชคดีกำลังสอง~~!!

 

......

 

สุดท้ายก็ไม่ได้มือถือคืน...แต่จากที่เรารอดจากลังหนักๆนั่นแล้วได้แผลเลือดออกมาแค่สองสามแผล แบบนี้ไม่ว่าจะดูยังไงก็โชคดีสุดๆ!

ผมข้ามถนนไปก็ฮัมเพลงไป...โชคดี๊...โชคดีจริงๆเลยน๊า~

จะว่าไปตอนนี้มันก็มืดแล้วน่ะนะ...อืมๆก็ยังดีที่มีไฟตามข้างถนน...ตอนนี้เข้าหน้าหนาวแล้วสินะ...ถึงได้มืดเร็วแบบนี้....

ว่าแต่แสงมันสว่างจ้าพิลึกนะ...หืม?...เสียงหวอ...?...ไฟไหม้ที่ไหนหรอ??...

อ้าว...รถตำรวจนี่...รถคันข้างหน้าคงเป็นรถคนร้ายสินะ....ลำบากหน่อบนะครับคุณตำรวจ...เฮ้อ...ผู้พิทักษ์สันติราษ นี่งานหนักจริงๆนะ…

ว่าแต่ขับเร็วจริงๆเลยนะเนี่ย...หือ?...ใกล้เข้ามาแล้ว...?

 

อ้าว...นี่เราอยู่บนถนนนี่น่า....?!

 

โอะ..ทำไมเผลอแป๊ปเดียวกันชนรถก็พุ่งเข้ามาแล้วล่ะเนี่ย...?

 

โครมมมม!!!...

 

.

 

.

 

.

 

เจ็บจนไม่เจ็บเลยล่ะครับ...ยังไงแบบนี้คงจะดีกว่าเจ็บปวดทรมานล่ะนะ...

ตอนนี้ผมพ้นโคม่าแล้วล่ะครับ...สรุปคือผมถูกรถคันนั้นชนเข้าจังๆเลยล่ะ...เมื่อกี้คุณตำรวจก็เล่าเรื่องให้ฟังแล้ว ว่าคนขับรถคนนั้นเป็นโจรปล้นธนาคาร ปิดถนนไล่กวดกันมาพักใหญ่ๆแล้ว...แหม...ก็ว่าทำไมรถมันโล่งผิดปกติ...ปรากฏว่าก็เพราะคนร้ายขับรถชนผมทำให้คนร้ายลนจนทำอะไรไม่ถูกเลยถูกจับกุมในที่สุด...โชคดีจริงๆเลยนะครับ...ตอนนี้ทางโรงพยาบาลก็กำลังติดต่อพ่อกับแม่ของผมอยู่น่ะครับ...คิดว่าอีกไม่นานท่านก็มาแล้วล่ะ...อืม...หิวจังแฮะ...ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว...

ว่าแต่...ใส่เฝือกทั้งตัวนี่ก็หนักเอาการอยู่นา...อูย...เจ็บ~~...

“ศีรษะแตก กระดูกสะโพกร้าว...ซี่โครงหักสองซี่ ขาหักทั้งสองข้าง อวัยวะภายในบอบช้ำแขนซ้าหักสองจุดค่ะ” พอพี่สาวนางพยาบาลอ่านรายงายการบาดเจ็บของผมเสร็จ ก็ยิ้มให้พอเป็นพิธีและหันกลับไปทำหน้าที่ของเธอต่อไป

 

โอ้...ผมนี่อาการหนักเอาการเลยแฮะ....

 

....

 

......ดีนะเนี่ยที่ผมถนัดขวา!!...

 

...........................ผมนี่โชคดีจริงๆเลย!!!!!

 

 

**********************************

 

ถ้าคนทั้งโลกได้นิสัยสักครึ่งนายโชคดี...ก็คงไม่ต้องมีสงครามโลก...และไม่ต้องยกร่างรัฐธรรมนูญใหม่....(ฮ่า..)

.

....จริงๆนะ....

คิดว่า ถ้ามีคนนิสัยแบบนี้จริง...ชีวิตเขาคงจะมีความสุขมากกว่าใครคนไหนบนโลกนี้เลยล่ะ...

.

เป็นงานเรื่องสั้นที่เขียนส่งอาจารย์ภาษาไทยน่ะค่ะ...

ว่าง่ายๆก็คือเป็น “การบ้าน” นี่เอง...

 

เพื่อนอ่านแล้วบอกว่า... “มันสะท้อนถึงตัวตนคนเขียนจริงๆเลยพับผ่า”

....แหม= =....เก้าแต้มก็ไม่ได้มองโลกสดใสเหมือนหลอดไฟ๕๐๐วัตต์อย่างนายโชคดีนี่เสียหน่อย...

.........ถ้าเป็นอย่างนายนี่ได้...ป่านนี้ไม่มานั่งกลุ้มกับรายงานที่ยังทำไม่เสร็จแบบนี้หรอก...เนอะ...TTwTT....

 

ปล. เฮ้ออออ....

ปล.2 ยังไม่รู้จะแต่งธีมบล็อกยังไงเลยแฮะ.....แต่ก็ดีนะที่ไม่ใช่ว่าแต่งสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วต้องมาแก้ที่มันเน่าที่หลัง....โชคดีจริงๆเลยนะ....

 

 

 

edit @ 2 Dec 2007 19:51:47 by D.C.เก้าแต้ม

edit @ 2 Dec 2007 21:49:06 by D.C.เก้าแต้ม

edit @ 12 Dec 2007 21:53:40 by D.C.เก้าแต้ม